Spójniki współrzędne i podrzędne.
Spójniki takie jak 'und', 'weil' i 'aber' łączą myśli, ale uwaga – wiele z nich zmienia szyk wyrazów w zdaniu.
Spójniki podrzędne wprowadzają zdania składowe i wymagają, aby odmieniony czasownik znalazł się na samym końcu zdania.
Oba spójniki przesuwają czasownik na koniec zdania; „dass” wprowadza twierdzenie lub fakt, natomiast „weil” podaje przyczynę.
Oba spójniki przesuwają czasownik na koniec; „dass” wprowadza pewny fakt, natomiast „ob” służy do wyrażania niepewności lub pytań typu tak/nie.
Te cztery słowa odróżniają wydarzenia z przeszłości (als), warunki (wenn), czas zegarowy (wann) i niepewność (ob).
Różnica między als, wenn i wann wynika z tego, czy mówimy o jednorazowej przeszłości, powtarzalności czy pytaniu o czas.
Płynna wypowiedź w każdym języku wymaga zastosowania zdań złożonych (współrzędnie i podrzędnie). Najczęściej zdania takie oddzielone są właśnie spójnikami (die Konjunktion) - zupełnie jak w języku polskim. Różnica tkwi tu natomiast w tym, że niektóre spójniki w języku niemieckim wymuszają zmianę szyku następującego po nich zdania podrzędnego. Temu właśnie zagadnieniu poświęcone poniższe ćwiczenia.
Zagadnienie to jest bardzo istotne, bowiem właśnie niewłaściwy szyk zdania to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez Polaków uczących się języka niemieckiego. Ma to swoje źródło w tym, że nasz język ojczysty dopuszcza dowolność umiejscowienia czasownika w zdaniu, język niemiecki natomiast „przewiduje” dla niego stałe (i różne w zależności od szyku zdania) miejsce. Tak więc kolejny raz tak zwane kalki językowe są przyczyną błędów.
Przygotowane zadania pozwalają opanować zasady dotyczące szyku zdania - prostego, przestawnego oraz końcowego. Dodatkowo pozwolą ona także wyeliminować inne częste błędy, takie jak niewłaściwe użycie spójnika wenn lub wann.
